Bu şarkı beni hep Amerika’da dünyanın çeşitli bölgelerinden gelen öğrencilerle beraber okuyup eğlendiğimiz 1971 yılına götürür. Farklı liseleri ziyaret ettiğimizde, ülke kültürlerinden esinlenen yetenek gösterileri yapardık. Bu şarkı, – o zamanlar demek sekiz yaşındaymış – Şilili bir delikanlı ile Ekvatorlu bir genç kızın hemen her buluştuğumuzda yaptıkları ve çok beğenilen danslarına eşlik ederdi. O nedenle kafamda gençliğimle özdeşleşmiştir.

Yıllar sonra, bir sabah bu şarkıyı duyup şu şiiri yazmıştım: (Şiiri yazışımın üstünden bile en az otuz yıl geçmiş)

THE GIRL FROM IPANEMA

Tek kişilik şiir olur mu?

Olur!

Yalnız kendim için yazdım bu şiiri,

Radyoda o şarkıyı duyunca:

‘The Girl From Ipanema’

***

Kaç kişi bilir ki ülkemde zaten

Bu şarkıyı

Ve en güzel sözcükleri seçebilseydi bile kalemim

Bir uzak akşamı

Bu şarkı ile yaşadığım kadar

Sizlere nasıl yaşatabilirdim?

(Bu şiir, sitemin  ’Günlük Niyetine’ bölümünde de yer alıyor)

Şarkı da eski, tarzı da eski… Belki içeriği de yeni nesiller için eskiyor artık. Ancak ‘Müzik ve Anımsamalar’ bölümünde bir 22 kasım günü bu şarkıyı anmadan geçemezdim.

Bazı şarkıların neyi ve kimi anımsattığı o kadar bellidir ki, daha fazla bir şey yazmak içimden gelmedi.

Eski şarkılarla bir yakınlığınız varsa internette bu şarkıyı her iki şarkıcıdan da dinlemenize vesile olmasını dilerim:

“You Are My Special Angel”

Yıl 1998 olmalı. İstanbul’dan yola çıkıyoruz ve oğlumu arabayla Denizli’de bir otele bırakıyorum. Bir satranç turnuvasına katılacak. Üç dört gün burada tek başına. Yolu yordamı kendi bulacak, tren biletini alıp haftasonu dönecek.

Biliyorum ki, herkes kendi ‘sorun platformu’ içerisinde dolanıp durur. O gün, o günkü kendi sorun platformum içinde benim için önemli bir gün. Tabii ki daha önce arkadaşlarıyla ya da okulla bir yerlere gitmiş. Ancak ilk kez kendi başına. Çocuklarımızın birey olduklarını algılamamızla birlikte hayatımızda yeni bir dönem başlıyor. Biliyor olmakla algılamak ne kadar farklı şeylerdir !

Gece beraber kaldık, sabah erkenden vedalaştık ve ayrıldım. Dudaklarımda ıslıkla çaldığım bir melodi: ‘Somewhere over the rainbow….’

Yola koyulmadan önce köşedeki bakkaldan bir gazete alıyor, hemen oracıkta karıştırıyor ve rastlantıya şaşıyorum:Yeni vizyona giren ‘You’ve Got A Mail/Mesajınız Var’ filmine bu eski şarkının mükemmel eşlik ettiğini yazıyor. (Yanılmıyorsam ilk kez Judy Garland ‘Oz Büyücüsü’ filminde bu şarkıyı söylemişti)

Sonra şehir dışına çıkıyorum. Ana yola çıkana kadar tarlaların arasında dar bir asfalt yolda gitmek gerekiyor.

Birden sarsılıyorum: Tarlaların ötesinde hayatımda gördüğüm, görebileceğim en büyük, en net, en parlak, en tam gökkuşağı yayı var.

Sinan’ın eski lambalı radyonun ayar düğmesiyle oynayarak kırmızı çubuğu hareket ettirdiğini ve cızırtılar arasında bir istasyon bulduğunu hatırlıyorum. Çok yumuşak sesli bir genç kız çok etkileyici bir melodiyi söylüyor. Kızın sesinin çok yumuşak olduğunun da, melodinin çok etkileyici olduğunun da bilincine sonradan varıyorum, genç olduğunu da sonradan öğreniyorum, 16 yaşındaymış. O anda sadece güzel bir şeyler hissediyorum. O zamana kadar bir müzik parçasının beni etkileyebileceğinin, benim bir parçam olabileceğinin farkında değilim. İlk kez bu duyguyla tanışıyorum.

Gigliola Cinquetti’nin 1964 Eurovizyon yarışmasında bu şarkıyı söyleyişini internetten bulun ve dinleyin. ‘Masumiyet çağı’ sözüne – her ne demekse – ne kadar uyduğunu göreceksiniz. Cinquetti 2008 yılında da aynı şarkıyı söylemiş. Hayret edilecek kadar genç kalmış. Hala da çok güzel söylüyor ama kendi dahil hiçbir şey ‘masumiyet çağı’nda değil artık.