Bir doğru çizdim

Uzayın bir ucundan öbür ucuna,

Dünyalar aştım, güneşler aştım

Kuyruklu yıldızlar gördüm

Göktaşlarının içinden geçtim…

***

Bir doğru daha çizdim

Zamanın bir ucundan öbür ucuna,

Oluşumlar aştım, ölümler aştım

Guguklu saatler gördüm

Yaşamların içinden geçtim…

***

Sonra

Kesiştikleri yere diktim gözlerimi;

Tüm sonsuzlar arasında

Sonsuz küçük bir nokta!

Kendimi gördüm o noktada

Ve anlayışla gülümsedim:

O noktanın içinde öyle büyüktüm ki…

Artık her yıl daha da genç olmaya karar verdiğinden, kullanmasını öğrenmeye başladığı yeni bilgisayarı ile kendi şiirini buradan okuyabilecek !

TEN İÇİNDEN AYDINLANIR

Unutulur kaygılanma

Kötü anıları anma

Düşünsen de zaman zaman

İyilerin izi kalır

Ten içinden aydınlanır…

***

Erguvan yandı söndü

Güller açtı ve döküldü

Ama ağaç, ama toprak

Yine verir, yine alır

Ten içinden aydınlanır…

***

Gönlün sevgi saçıyorsa

Her an çiçek açıyorsa

Boş ver düşen gölgelere

Güneş bile bulutlanır

Ten içinden aydınlanır…

Cavidan Tümerkan

Çocukken düşünür insan böyle şeyleri, büyüdüğümde hiç aklıma gelmedi. Çok yıllar sonra o kalabalık çarşıda yaşadığım duyguyu hatırlayıp şu dizeleri yazmışım:

BAŞKA BİRİ OLMAK

Başka biri olmak

İlginç bir şey olmalı !

Başka bir ağızdan yiyor

Başka bir burundan soluyorsun

Kaşıdığın kafa bir başkası

Başka bir ayakla atıyorsun adımını

Değişik olaylar anımsıyor

Farklı şeyler amaçlıyorsun

Göbeğin bile bir başka

Ya daha az, ya fazla…

Başka bir eve dönüyorsun akşamları

İlginç bir şey olmalı

Başka biri olmak!

O ‘adadaki’ en hoş anılarımdan biri şu: Dünyanın farklı yerlerinden gelmiş yüzlerce gencin önünde, Ekvatorlu bir genç kızla Şilili bir delikanlı, ‘The Girl From Ipanema’ şarkısı eşliğinde dans ediyorlar.

Bu şarkıyı sonradan unuttum gitti. 1970 – 80 arasında youtube olmadığını da hatırlatayım .

Aradan on yıl kadar geçtikten sonra, bir cumartesi sabahı uyanıp radyoyu açtığımda hoş bir sürpriz olarak bu şarkıyla karşılaştım. Aklımdan şunlar geçti:

THE GIRL FROM IPANEMA

Tek kişilik şiir olur mu?

Olur !

Yalnız kendim için yazdım bu şiiri

Yıllar sonra o şarkıyı duyunca:

‘The Girl From Ipanema’

***

Kaç kişi bilir ki ülkemde zaten

Bu şarkıyı?

Ve en güzel sözcükleri

Seçebilse bile kalemim,

Bir uzak akşamı

Bu şarkı ile yaşadığım kadar

Sizlere nasıl yaşatabilirim?

Kardeşimin oğlu Çınar doğduğunda (Nisan 1981) şunları yazmışım:

Bugün torunu doğdu ya,

Babam gülümsemiştir, biliyorum.

Gittiği yerden görse de görmese de,

Duysa da duymasa da,

Orada gülümseme diye bir şey

Olsa da olmasa da,

Babam gülümsemiştir, biliyorum.

Hayatımızdaki çok önemli birini kaybettiğimiz bugün de aynı dizeler aklımdan geçiyor:

Biz

Öldük mü

Ölür

Ölülerimiz

Görüyor musun sevgili dostum,

Ne kadar sevmiş olsa insan birbirini

Ne kadar yaşamış olsa beraber,

Unutulmayacak günleri ve

Ne kadar istese sürüklenip gitmemeyi,

Olmuyor işte, olmuyor

Yollar bir kez ayrıldı mı

Anılar insanları bir arada tutmuyor.

Bir grup vakti Fenerbahçe’ye gidip, güneşin batışında hala bu şiirin duyguları var mı, bir bakmalı…

YİNE YAZ GELİYOR

Yine yaz geliyor

Bir garip neşeyle dolacak çocukların içi

Fenerbahçe önleri renk renk yelkenlilerle…

Çaylar yudumlanacak Kalamış’ta,

Bir mısırcının mısır tuzlayışı

İmrendirecek herkesi,

Genç kızlar her zamanki kadar güzel olacaklar,

İlk sevgileri anımsatacak

Bir sevgilinin omuzdaki eli…

***

Bir bahar yolumuz Fenerbahçe’ye düşmüşse,

Güneş ufukta henüz kaybolduysa

Ya da ay ışığı suya dökülmüşse,

Bir garip hüzün duyacağız;

Milyarlarca an’a parçalanmış olmanın garip hüznünü…

Gözlerimizi denizde bırakacağız !

Gene çok naif bir şiir, şiir denebilirse… Ancak çok yıllar öncesinden gelse de, günümüzde de birbirini gerçekten sevenlerin düşünceleriyle ‘rezonans’ yapacaktır diye düşündüm.

Bana gelince; şiir yazmıyorum artık ama aynı burukluk devam

BURUKLUK

Çok daha fazlasını verebilmek isterdim

Yüzün kırışmayacak

Sağlığın bozulmayacak

Hiç yaşlanmayacaksın diyebilmek isterdim

Ne para sıkıntın olacak

Ne can sıkıntın

***

Miden hiç ağrımayacak diyebilmek isterdim

Uykun kaçmayacak

Ağlamayacaksın hiç

Sevdiklerin hep yanında olacak

Ölmeyeceksin, ben de ölmeyeceğim…

***

Vermek istediği bunca şeyden

Hiçbirini veremezse insan

Bir kırmızı gül verirse sessiz:

“Anla beni sevgilim, anla beni!”

Aşağıdaki şiiri yazmamış olsam bugün o çocukla konuşmamızı hatırlamazdım herhalde.

Bugün kırkbeş yaşında olmalı, mağazasını açabilmiş midir acaba? (Az bir olasılık.)

Sorgulamaya devam ediyor mudur, yoksa çoktan pes etmiş midir? (Muhtemelen pes etmiştir.)

Kendimle ilgili de şunu söyleyeyim; ne kadar naifmişim…

YA TUZ?

Bugün on üç yaşında bir küçükle

Yolculuk yaptık birlikte

Gözleri ışıl ışıl, dost olmak istedi.

***

Adada hastanedeymiş babası

Görmüş, iyiymiş, mutluydu.

***

Bir marangoz yanında çalışıyormuş,

“Küçükken çalıştın mı?” diye sordu.

Utandım, bir şeyler geveledim.

Sessiz durdu bir an,

- Denize yağmur yağıyordu -

“Denizler” dedi, “Yağmurla oldu”

“Ya tuz?”

***

Benimsemişti dostluğumu,

“Çay içer misin?” dedim

Dürüst ve açık: “İçerim”

On üç yaşındaydı ama şimdiden

Askerliğini bitirmeyi düşlüyordu ve

Mobilya mağazası açmayı…

“Gelirim mağazana” dedim,

Sevindi açmış gibi, güldü, güldü, güldü…

***

On üç yıllık yaşamında

Hiç bir şey vermemiş olduğum bu küçüğe

Kendimi bağışlatmak istercesine

Dostluğumu verdim bugün…