Neredeyse çocukken veda etmiştim ona.
Bir daha görüşemeyeceğimizi, hiç değilse aynı insanlar olarak görüşemeyeceğimizi, bir fotoğraf olarak belki ama bir film olarak görüşemeyeceğimizi çok iyi bilerek, veda ettiğimiz anda adeta öldüğünü düşünmüştüm.
Yılbaşlarında kart atıyordum dua eder gibi ruhuna.
Sonra bir gün öldüğünü öğrendim.
Ölümü veda değil buluşma oldu ve bu buluşma bana gençlik günlerimi yeniden yaşattı.
Bir daha genç olabileceğimi düşünemezdim, oldum.
İki kişi olmak ne ağır yükmüş !
